Tereddüt Çizgisi: Ahlaki İkilemler ve Gerçekçi Sinema

Selman Nacar’ın ikinci uzun metraj filmi Tereddüt Çizgisi, minimalizmi ve etik sorgulamalarıyla dikkat çeken bir hukuk draması. Film, hukuk sisteminin soğuk mekanizması ile bireyin vicdani muhasebesi arasında sıkışan bir avukatın hikayesini anlatıyor. Yönetmen, güçlü bir atmosfer yaratmayı başarıyor olsa da, senaryonun kimi noktalarda yetersiz kalması filmi tam anlamıyla tatmin edici bir anlatıya dönüşmekten alıkoyuyor.

Selman Nacar, Tereddüt Çizgisi'nde belgeselvari bir anlatım benimsiyor. Uzun planlar, sabit kamera açıları ve neredeyse diyaloglardan arındırılmış sahneler, izleyiciyi bizzat olayların içine çekmeye yönelik bilinçli bir tercih. Mahkeme salonunun basit ama gerçekçi tasvirinden tutun da karakterlerin günlük yaşantılarındaki doğallığa kadar, film boyunca estetik olarak abartıya kaçmayan bir dil kullanılıyor.

Filmde, karakterlerin bunalımını ve etik ikilemlerini göstermek için dar mekanlar tercih edilmiş. Adliye koridorları, hastane odaları ve mahkeme salonu, karakterin sıkışmışlığının fiziksel bir yansıması gibi. Ancak bu gerçekçilik kimi zaman izleyiciye yetersiz bir duygu aktarımıyla da sonuçlanıyor; film, hikayenin dramatik potansiyelini tam anlamıyla kullanamıyor.

Filmin en büyük eksikliklerinden biri, dramatik gerilimin yeterince kuvvetli olmaması. Tereddüt Çizgisi, adaletin ne kadar "adaletli" olduğunu sorgulayan derinlikli bir hikayeye sahip olsa da, olay örgüsü çok minimal tutulduğu için bazı sahneler gereğinden fazla durağan hissediliyor. Ana karakter Canan’ın içsel çatışması yeterince kuvvetli bir düğüm noktasına ulaşamıyor ve mahkeme süreci gerilim yaratabilecek potansiyelde olsa da yeterince etkili kullanılmıyor.

Filmin adına da ilham olan "tereddüt çizgisi" kavramını ilk kez duydum ve oldukça anlamlı ve derin bir metafor sunuyor. İntihar etmeyi düşünen kişilerin, kendilerine kesi attıklarında, ilk kesiklerden sonra deride kalan izlere "tereddüt çizgisi" deniyor. Bu çizgiler, kişinin yaşadığı içsel çatışmayı ve kararsızlığı yansıtıyor. Ancak bu metaforun, hikayenin omurgasını daha güçlendirecek şekilde senaryoya yedirilmesi beklenirdi.

Filmde dikkat çeken diğer metaforlardan biri mahkeme salonunda patlayan boru. Bu olay, adalet sistemindeki tıkanmışlığın fiziksel bir yansıması gibi görülüyor. Tıpkı borunun patlaması gibi, sistem de baskıya dayanamayarak bir noktada çöküyor. Bir başka metafor ise dar koridorlar ve kapılar, karakterlerin ne kadar sıkışmış hissettiklerini ve seçeneklerinin ne kadar kısıtlı olduğunu gösteriyor. Canan’ın içsel dünyasıyla çevresindeki fiziksel alan arasındaki bu paralellik, filmdeki anlatımı güçlendiren detaylardan biri.

Oyunculuk performanslarına gelecek olursam, Tülin Özen, Canan karakterine hâkim bir oyunculuk sergiliyor. Yargı sistemi içindeki gücünü ve çaresizliğini aynı anda yansıtmayı başarıyor. Ancak, karakterin geçmişi ve psikolojisi daha fazla derinleştirilseydi, seyircinin onunla kuracağı empati daha da güçlenebilirdi. Yardımcı oyuncular da genel olarak başarılı, fakat hiçbiri hikayeye damga vuracak kadar derinlikli bir performans sergileyemiyor.

Tereddüt Çizgisi, sinematografik olarak incelikli ve atmosfer yaratmada başarılı bir film. Ancak senaryonun zayıf noktaları, karakterlerin psikolojik boyutunun tam anlamıyla derinleştirilmemesi ve olay örgüsünün yeterince çarpıcı olmaması, filmin dramatik etkisini azaltıyor.

Minimalist sinema sevenler için etkileyici detaylar sunan, ancak daha yoğun bir hikaye bekleyen izleyiciler için eksik hissedilebilecek bir yapım. Yine de, etik ve hukuk üzerine söyleyecek sözleri olan, incelikle düşünülmüş bir film olarak, izlemeye değer bir deneyim sunuyor.

Not: Bu yazı ChatGPT tarafından editlenmiştir.