Sessizlikte Yankılanan İzler

Her şeyin paylaşıldığı, ama hiçbir şeyin tam anlaşılamadığı bir dünyaydı bu. Bir varoluşun karmaşıklığı, ama aynı zamanda yokluğun sessizliği. Ve şimdi, o özlem dolu şarkının melodisi gibi, her notada kayboluyor şanslı ve şanssız anlar.

“Ne korkunç bir başına düşünmek şimdi seni…” diye fısıldar zihnin bir köşesindeki ses. Bu düşünce, birçok his getirir; bazen ateş gibi yakar, bazen sessizlik gibi dondurur. Ayrılık, bir çatlak gibidir; derinleşen, sustukça genişleyen, şiirlerde yankı bulan bir çatlak.

Doğa gibi vardı ıssız yürekler. Suskun bir şelale ve esen bir rüzgâr gibi, birbirine dokunur ama kaybolur. Bir anın rüzgârı, bir gün ansızın yiter gider. Kendini çözülmez bir bilmecenin tam ortasında bulmak, belki de yalnızlığın kendisini taşıma çabalarından biridir.

Ama, şiirdeki gibi, “Daha da korkunç bir başına değilsen oysa,” diye haykırır çatlak. Karşındaki varlığında bu yalnızlıkta olup olmadığını düşünmek, kalbin en derin köşesini yaralar. Belki de değildir. Belki de o özgür rüzgâr, başka ovalarda esmektedir. Bir zamanlar taşıyan kanatlar, şimdi başka diyarlarda uçuyordur.

Bir sessizlik kaldı geriye. Sadece bir iz, soluk ve dağılmış bir suret bırakmış. Her yerde ama hiçbir yerde. Bir film gibi, az diyalog ve bol sessizlikle örülü hislerin yıkıntısı. Kaybolmuşluğun izini sürmek, belki de bir hikâyenin tamamlanamamışlığından geriye kalan bir vazifedir.

Birlikte paylaşamamanın verdiği bu hissizlik, bir şehir gibi üstüne yıkılır. Anılar, duyguları boğarken, hâlâ sessizlikte yankılanan bir sorudur: Neden? Bilmiyorsun. Ama bildiğin şey şu: Çok şey taşındı, ama hiçbir şey gerçekten paylaşılamadı.

Ve şimdi, olmayan bir dünyanın ortasında, çevredeki her şey bir şiir gibi. Ne korkunç, ne hüzünlü. Ama aynı zamanda, ne kadar insanca.

Gelecek Uzun Sürer filminde denk gelmiştim bu şiire, ayrılığa dair yazılmış en iyi şiirlerden biri 

" Ne korkunç bir başına düşünmek şimdi seni? Daha da korkunç bir başına değilsen oysa..."

Not: Bu yazı ChatGPT tarafından editlenmiştir.